روایت‌های متضاد از علل خونریزی دانش‌آموز تنکابنی/ چه بر سر رایان آمد؟
- 26 مهر 1405 – 13:12
- اخبار استانها
- اخبار مازندران
رایان، دانش‌آموز تنکابنی، پس از بدحال‌شدن در مدرسه با تشخیص خونریزی مغزی به بیمارستان منتقل شد.
استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از تنکابن، رایان صبح به مدرسه رفت؛ دانش‌آموزی که به گفته پدرش، پیش از خروج از خانه هیچ مشکل جسمانی نداشت، اما ساعتی بعد، تماس مدرسه با خانواده از بدحال‌شدن او خبر داد؛ اتفاقی که ابتدا با احتمال یک بیماری ویروسی پیگیری شد، اما سردرد شدید و اختلال بینایی، خانواده را با واقعیتی هولناک روبه‌رو کرد: خونریزی مغزی و ضرورت اعزام فوری به تهران. حالا نگرانی از وضعیت جسمی رایان، کاهش بینایی و جراحی پیش رو، یک سوی ماجراست و روایت‌های متفاوت درباره اتفاقات پیش از بدحالی او در مدرسه، سوی دیگر؛ ماجرایی که پرسش‌های مهمی درباره آن مطرح است و پاسخ قطعی به آن، نیازمند بررسی دقیق و روشن‌شدن جزئیات است.
ماجرای عارضه مغزی دانش‌آموز تنکابنی چه بود؟/ تکذیب تنبیه بدنی
رایان پیش از رفتن به مدرسه چه وضعیتی داشت؟
سامان نیک‌نژاد، پدر رایان، می‌گوید فرزندش را در سلامت کامل به مدرسه فرستاده بود، اما ساعتی بعد، مسئولان مدرسه با خانواده تماس گرفتند و از بدحال‌شدن او خبر دادند. خانواده برای بردن رایان به مدرسه رفتند و پس از آن، برای پیگیری وضعیت جسمانی او به پزشک مراجعه کردند.
به گفته پدر، در دو مراجعه نخست، برای رایان سرم تزریق شد و احتمال ابتلا به یک بیماری ویروسی مطرح شد؛ با این تصور که با درمان، وضعیت او بهبود پیدا می‌کند. اما شرایط نه‌تنها بهتر نشد، بلکه نشانه‌هایی ظاهر شد که نگرانی خانواده را بیشتر کرد.
رایان از سردرد شدید شکایت داشت و به گفته پدرش، به خانواده گفته بود که چشم‌هایش نمی‌بیند. با وجود این علائم، او درباره اتفاقاتی که پیش از بدحال‌شدنش در مدرسه رخ داده بود، توضیحی نمی‌داد و خانواده در آن مقطع از جزئیات ماجرا اطلاعی نداشت.
تشخیص خونریزی مغزی؛ آغاز نگرانی‌های جدی‌تر
با ادامه سردرد و بروز اختلال بینایی، خانواده رایان را به بیمارستان شهید رجایی تنکابن بردند. به روایت پدر، پس از انجام سی‌تی‌اسکن مغز، پزشکان از خونریزی مغزی خبر دادند و بر ضرورت انتقال سریع او به تهران تأکید کردند.
از این مرحله به بعد، نگرانی خانواده دیگر صرفاً به علت بدحال‌شدن فرزندشان محدود نبود؛ موضوع اصلی، وضعیت مغزی رایان، احتمال عوارض ناشی از خونریزی و آینده سلامت او بود.
نیک‌نژاد می‌گوید رایان در زمان بیان این اظهارات، حدود یک هفته در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان امام خمینی تهران بستری بود و هنوز بهبودی قابل‌توجهی در وضعیت او حاصل نشده بود. به گفته وی، آنژیوگرافی انجام شده و پزشکان اعلام کرده بودند که خونریزی مهار شده است؛ با این حال، به دلیل محل خونریزی و شرایط دسترسی به آن، انجام جراحی باز نیز ضرورت پیدا کرده بود.
پدر رایان از کاهش بینایی یک چشم و محدودشدن دید چشم دیگر فرزندش خبر داده و گفته بود که بررسی‌های تخصصی چشم نیز در برنامه درمانی او قرار دارد.
آنچه بیش از همه خانواده را نگران می‌کرد، تنها عبور از مرحله حاد بیماری نبود؛ احتمال عوارض پس از جراحی و دورماندن طولانی‌مدت رایان از شرایط عادی زندگی و تحصیل نیز به دغدغه‌ای جدی تبدیل شده بود. به گفته پدر، این احتمال مطرح شده بود که فرزندش دست‌کم تا یک سال نتواند به شرایط عادی تحصیل بازگردد.
روایت پدر از اتفاقات پیش از بدحالی رایان
در حالی که خانواده ابتدا از علت بدحال‌شدن رایان اطلاعی نداشتند، به گفته پدر، پس از پیگیری‌های بعدی و تماس مادر او با یکی از دوستان صمیمی فرزندشان، اطلاعاتی درباره اتفاقات پیش از بدحالی به دست آمد.
نیک‌نژاد مدعی است که رایان پیش از کلاس تربیت‌بدنی، در کلاس زبان برگه فعالیت کلاسی خود را همراه نداشته و از روی برگه دانش‌آموز کناری نگاه کرده است. به روایت پدر، معلم پس از متوجه‌شدن این موضوع، به دلیل همراه‌نداشتن برگه، از پشت به ناحیه پس سر یا گردن رایان ضربه زده است.
پدر این دانش‌آموز همچنین گفته است که پس از آن، دانش‌آموزان برای شرکت در کلاس ورزش به پارکی در نزدیکی مدرسه رفتند و حال رایان در سرویس و پیش از آغاز فعالیت ورزشی بد شد.
این روایت، پرسش‌هایی درباره اتفاقات پیش از بدحالی دانش‌آموز و چگونگی رسیدگی به وضعیت او مطرح می‌کند؛ با این حال، ادعای واردشدن ضربه و ارتباط احتمالی آن با خونریزی مغزی، بر اساس اطلاعات موجود، به‌صورت مستقل احراز نشده است. روشن‌شدن این موضوع مستلزم بررسی دقیق اظهارات دانش‌آموزان، مسئولان مدرسه، معلم مربوطه و مستندات پزشکی است.
پاسخ آموزش‌وپرورش؛ تنبیه بدنی احراز نشده است
در سوی دیگر ماجرا، اداره‌کل آموزش‌وپرورش مازندران در بیانیه‌ای که روز شنبه منتشر شد، اعلام کرد رایان در جریان زنگ تربیت‌بدنی و هنگام فعالیت ورزشی دچار عارضه جسمانی شده و پس از اطلاع مسئولان مدرسه، خانواده او در جریان قرار گرفته‌اند.
روابط عمومی این اداره‌کل درباره ادعاهای مطرح‌شده پیرامون تنبیه بدنی دانش‌آموز از سوی معلم و ارتباط احتمالی آن با عارضه جسمانی رایان نیز اعلام کرده است که بر اساس بررسی‌های اولیه و تحقیق از مدیر مدرسه و معلم مربوطه، موردی دال بر وقوع تنبیه بدنی گزارش یا احراز نشده است.
بر اساس همین اطلاعیه، گزارشی مبنی بر واردشدن ضربه به سر دانش‌آموز در جریان فعالیت ورزشی در مدرسه نیز وجود نداشته است.
بنابراین، در حال حاضر دو روایت متفاوت پیش روی افکار عمومی قرار دارد: روایت پدر که بر وقوع برخورد پیش از کلاس ورزش تأکید می‌کند و توضیحات آموزش‌وپرورش که بر اساس بررسی‌های اولیه، وقوع تنبیه بدنی را تأیید نمی‌کند. کنار هم قراردادن این دو روایت، به‌تنهایی برای تعیین علت خونریزی مغزی یا اثبات ارتباط آن با اتفاقات مدرسه کافی نیست.
پرسش‌هایی که همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند
مسئله فقط اختلاف میان روایت خانواده و پاسخ اولیه آموزش‌وپرورش نیست. وضعیت درمانی رایان و نگرانی درباره آینده جسمی و تحصیلی او، ضرورت روشن‌شدن همه ابعاد ماجرا را دوچندان می‌کند.چه اتفاقی در ساعات پیش از بدحال‌شدن رایان رخ داده است؟ آیا بررسی‌ها تنها به گفت‌وگو با مدیر و معلم مدرسه محدود شده یا اظهارات دانش‌آموزانی که در آن روز حضور داشته‌اند نیز به‌طور مستقل بررسی شده است؟ زمان دقیق بروز علائم، شرایط دانش‌آموز پیش از آغاز فعالیت ورزشی و مستندات پزشکی چه تصویری از روند حادثه ارائه می‌کنند؟ و آیا می‌توان بر پایه شواهد معتبر، میان اتفاقات ادعاشده در مدرسه و خونریزی مغزی رابطه‌ای برقرار کرد؟
پاسخ به این پرسش‌ها نه با گمانه‌زنی و قضاوت شتاب‌زده، بلکه با بررسی مستندات، شنیدن روایت همه افراد مرتبط و اعلام شفاف نتایج امکان‌پذیر است. در این میان، حفظ حریم خصوصی رایان و پرهیز از انتشار جزئیاتی که ممکن است به او آسیب بزند نیز باید مورد توجه قرار گیرد.
حق خانواده برای دانستن حقیقت
برای خانواده رایان، اولویت نخست همچنان درمان فرزندشان و عبور او از شرایط دشوار پیش روست؛ خانواده‌ای که به گفته پدر، در کنار نگرانی از جراحی و عوارض احتمالی، با بیم دورماندن فرزندشان از تحصیل و زندگی عادی نیز روبه‌رو شده‌اند.در چنین پرونده‌ای، نه می‌توان پیش از تکمیل بررسی‌ها ادعای خانواده را نتیجه قطعی دانست و نه می‌توان با استناد به یک بررسی اولیه، همه پرسش‌های مطرح‌شده را پایان‌یافته تلقی کرد. آنچه اهمیت دارد، روشن‌شدن دقیق روند حادثه، بررسی مستقل ادعاها و پاسخ‌گویی مستند به پرسش‌های خانواده و افکار عمومی است.
رایان اکنون بیش از هر چیز به درمان و حمایت نیاز دارد؛ اما برای خانواده او، دانستن اینکه چه اتفاقی افتاده و چرا فرزندشان با چنین وضعیت دشواری روبه‌رو شده است نیز اهمیت دارد. روشن‌شدن حقیقت، بدون پیش‌داوری و با تکیه بر شواهد، می‌تواند هم به پاسخ‌گویی منصفانه کمک کند و هم مانع باقی‌ماندن ابهام درباره حادثه‌ای شود که زندگی یک دانش‌آموز و خانواده‌اش را تحت تأثیر قرار داده است.
انتهای پیام/